Śladami Polaków w świecie 
"Jeśli zapomnę o nich - Ty Boże na niebie zapomnij o mnie"
(Adam Mickiewicz)



Już 15 lat temu, kiedy zorganizowałem wyprawę dla działaczy PTTK „SKANDYNAWIA 88” na pierwszej stronie
„Gazety Krakowskiej” ukazała się informacja: Ziemia z Narviku na Kopiec J.Piłsudskiego.





Od tej pory jednym z głównych celów każdej wyprawy było szukanie polskich cmentarzy i mogił w różnych
krajach świata i przywożenie stamtąd ziemi, którą w uroczysty sposób składano na Kopcu J.P. na Słowińcu.
W ten oto sposób  w „Mogile mogił” znalazła się ziemia z kilkunastu cmentarzy polskich uchodźców
z „nieludzkiej ziemi” z Indii, Afryki, N. Zelandii i Meksyku. Do Krakowa przywiozłem też ziemię z wielu
polskich cmentarzy w USA, Kanadzie, Australii, Brazylii, Argentyny oraz z grobów wielkich Polaków
- patriotów z Syberii, Peru, Chile, Turcji, Italii, Ukrainy, z Polinezji itd.

Często jej pobraniu towarzyszyły uroczystości patriotyczne  (np. msze św. w Bredzie, Narwiku, Murmańsku,
Melbourne, Wellingtonie, a odsłonięcie pomnika polskich kobiet i dzieci w Klhapur - Valiwade połączone
z pobraniem ziemi transmitowała centralna telewizja w Delhi).

Poza pierwszą wyprawą dookoła świata, wszystkie następne miały na celu upamiętnienie ważnych wydarzeń
w naszych dziejach:
   - wyprawa 1997/98 600 lecia powstania Wydz. Teologii i 150 lecia Wydz. Geografii na UJ.
   - wyprawa 1999/00  80 lecia Odzyskania Niepodległości
   - wyprawa 2002/03  60 lecia Polskiego Wychodźstwa z Rosji

Wywiady dla mediów krajowych i polonijnych, dziesiątki artykułów prasowych stanowiły świetną okazję
do przypomnienia tak bohaterskich czynów polskiego żołnierza na frontach I i II wojny światowej oraz
martyrologii naszego narodu. Natomiast spotkania z Rodakami w rożnych krajach świata były prawdziwym
„powiewem z Polski”, zaś dla dzieci i młodzieży polonijnej prawdziwa lekcją patriotyzmu.

Z ogromnym żalem stwierdzam, że ani osoby, ani instytucje powołane do kultywowania pomników naszego dziedzictwa
nie tylko niewiele robiły w tej dziedzinie, ale i nigdy nie udzieliły choćby symbolicznej pomocy,
ani nie zainteresowały się tym co robię.





	

	













	










Kliknij aby wyświetlić cały artykuł